Illusies van Nancy

Icoon

grafisch onderzoek over illusie en dromen

Follow my other blogs

NANAMIND –> VERZAMELING 
Image

 NANAWORK –> EIGEN WERK

Image

Gearchiveerd onder:Art, Artists, EIGEN WERK, Onderzoek/Research

Mr. Phomer

Tips on Posters

 

Gearchiveerd onder:Artists, Onderzoek/Research

Everything is going to be OK

Jen Renninger

Douglas Wilson
www.onpaperwings.com


Parker Fitzgerald

Gearchiveerd onder:Dreams, Onderzoek/Research

Ilusiones en Barcelona

Marvin Markman

Waking Life volgt de dromen van een man, en zijn pogingen om het verschil tussen het echte leven en de droomwereld te ontdekken. Terwijl hij probeert wakker te worden ontmoet hij veel verschillende personen.

A man shuffles through a dream meeting various people and discussing the meanings and purposes of the universe.

 

Paul Signac Dreams of the Future III

1983 Painting, Oli sobre tela, 190,7 x 130,2 x 6 cm (amb marc) Col·lecció MACBA. Consorci Museu d’Art Contemporani de Barcelona

Allan McCollum

216 Plaster Surrogates

Nigel Peake

David Méndez Alonso

Waking life – Richard Linklater

Waking Life volgt de dromen van een man, en zijn pogingen om het verschil tussen het echte leven en de droomwereld te ontdekken. Terwijl hij probeert wakker te worden ontmoet hij veel verschillende personen.

Topography of a voice

Imogen Stidworthy, 2008-2009. © Imogen Stidworthy, 2011-2012.

iamnotwhatitlookslike.com

Passion = violence

Converse Asia

Qualities needed

Corriette Schoenaerts

Typography sketchbooks

‘where they met’

an ongoing dialogue Yamamoto Masao & ARPAÏS du bois

Gearchiveerd onder:Illusion, Onderzoek/Research

ONEDREAMRUSH

Dream a Little Dream

ONEDREAMRUSH by Matt Pyke and Maxim Zhestkov

Our dreams may last a lot longer, but bringing them to life in 42 seconds was the brief set for the project ONEDREAMRUSH. In partnership with the Beijing Film Studio 42BELOW commissioned 42 world-class directors to capture a celluloid equivalent of their dreams. Here we present the work of creative duo Maxim Zhestkov and Matt Pyke, whose vision is a perfect snapshot of a surreal dreamworld.

.

Gearchiveerd onder:Artists, Dreams, Onderzoek/Research

Federico Fellini

 

Silver Screen Dreams

Federico Fellini at Jeu de Paume

One of the great directors of the late 20th century, Federico Fellini, wowed (and often shocked) audiences with films such as8½ and La Dolce Vita. His craft was borne out of a lifetime of experimentation, from his lively youth spent drawing caricatures to his later interest in dreams and Jungian analysis. Constantly surrounded by images—both inspirational material and his own creations —he was a prolific artist and a magpie-like collector of ideas. These stills from the sets of his best-loved films serve as a taste of his visual world, which is being explored at Paris’ Jeu de Paume gallery next month.

Gearchiveerd onder:Artists, Dreams, Onderzoek/Research

Illusions in theatre.

Pilobolus Dance Theatre “Shadowland”

Marcuz Raatz

Gearchiveerd onder:Art, Illusion, Onderzoek/Research

Einde van mijn grote verhalen.

Naar aanleiding van een artikel in de Humo, en een lezing van Paul Verhaeghe ben ik gaan nadenken over mijn principes. Over wat ik allemaal heb geloofd wat ik nu geloof, en wat ik tracht te geloven. Ik heb sinds kort het gevoel dat ik een enorme illusie kwijt ben. Ik ben daar niet noodzakelijk blij mee. Het is vreemd om niet meer te geloven in bepaalde dingen.

Homo mechanicus

Product van een overgeïndustrialiseere, geabstraheerde, bureaucratisch georganiseerde, volledig gecentraliseerde Westerse samenleving. Zijn leven mag dan wel comfortabel zijn, het is saai en nefast! Hij wil van het leven genieten, maar wat hij daaronder verstaat, heeft weinig te maken met de liefde voor het leven.

Om te beseffen dat je hoogst waarschijnlijk bij die Homo Mechanicus hoort is een schok. Je gaat bij alles wat je doet beseffen dat dat een resultaat is van de samenleving waar je in leeft. Dan ga je twijfelen over hoe je je voelt, hoe je reageert, maar vooral wat je wilt!

Hij klampt zich vast aan kleinburgerlijke normen en waarden en sluit zich af in zijn middenklasse huis met zwembad in de tuin, mooie auto op de oprit en met hagen en afschuttingen omringd zodat de buren hem vooral niet zouden kunnen “storen”. De necrofiele drijfveren krijgen de bovenhand. Orde en rust zijn voor hem afgoden. Al wat die rust bedreigd word aangevoeld als een satanische aanval op de hoogste waarden = de ander, vernieuwing,… . De Homo Mechanicus is in wezen gericht op het verleden en, en niet op de toekomst. De ver-rechtsing- van de wereld met een sterk pleidooi voor oude normen en waarden is hier een sterk voorbeeld van.

Hij houd van beheersen, maar door dat beheersen doodt hj het leven. Hij is doodsbang voor het leven om dat dit van nature onordelijk, chatisch en onvoorspelbaar is. Om greep te krijgen op het leven zou hij het leven moeten veranderen in de dood. De dood is immers de enige zekerheid die het leven kan bieden…

Vroeger werden mensen opgevoed met veel sterkere normen en waarden. Toen waren er ook nog instituten zoals de kerk, was er ideologie. Beide leren je leven met tekorten, met het feit dat alles nu eenmaal niet perfect is. Dat je het paradijs misschien wel kunt bereiken, ooit, maar niet nu. Ze zorgen ook voor een zekerheid, een geloof onder de mensen. De neo-liberale samenleving waar we nu in leven schept de illusie dat alles bereikbaar is en elk verlangen invulbaar. Je moet er niet eens je best voor doen, het is gewoon een kwestie van apkken of kopen. Dit is natuurlijk niet voor iedereen zo. Hierdoor ontstaat een hele groep mensen die op de dool zijn. Mede door de sociale druk en de “trend” dat alles tijdelijk is en dat je vooruit moet, in relaties, op professioneel vlak. Mensen zijn verbaasd als je na 3 jaar nog bij het zelfde bedrijf werkt of dat je na 6 maand nog altijd een relatie hebt. Vroeger waren die dingen vanzelfsprekender. Een huwelijk was voor het leven en had waarde,  en vele mensen bleven ook bij hun job.

Deze verandering in het leven en deze opjaag cultuur zorgt ervoor dat veel mensen op de dool zijn en naar de psychiater gaan op zoek naar houvast. In de hoop dat de psychiater voor hun de knopen gaat doorhakken.

Een belangerijk punt is ook dat de mensen tegenwoordig niet meer leren silstaan bij wat ze doen en altijd maar haasten en haasten. Vroeger namen de mensen meer de tijd om stil te staan bij hun leven en dan de volgende stap te zetten.

Op veel punten is de samenleving nu ongetwijfeld beter als vroeger, en niemand wil terug. Maar dat mag ons niet beletten ook die ziekmakende factoren te zien.

West Europa is één van de veiligste gebieden ter wereld, en toch is er nog nooit zoveel sociale angst geweest, dat wil zeggen: angst voor de ander. De reden ligt in de verbrokkeling van de sociale netwerken en daar heeft vooral de dictatuur ban de neoliberale samenleving voor gezorgd.

Er ontstaat een steeds groter wordende groep mensen die vaak van op heel jonge leeftijd al niet meer kunnen of durven meespelen. Ze beginne afstand te houden omdat ze bang zijn, raken in een hoekje terrecht en komen daar niet meer uit. De afgelopen jaren hebben we daardoor een verschuiving gezien van faalangst naar sociale angst, en naar een al te ruime invulling van het begrip autisme.

Mijn voornaamste vraagstelling is hoe ik ga omgaan met deze wetenschap. Want dat is niet zo evident.
Klik op de onderstaande link om het artikel van in de Humo te lezen.
Ook interessant om te bekijken is de tentoonstelling in het Dr Guislain “Te gek”. Waarin duidelijk is dat kinderen van vandaag leven in de illusie van hun ouders. En dat kinderen het slachtoffer zijn van deze snelle samenleving.
        

Gearchiveerd onder:EIGEN WERK, Illusion, Onderzoek/Research

Andy Warhol’s American dream.

Warhols voorliefde voor het Assepoestertheme (American Dream)


Andy Warhol
Before and after
1960-61

Gearchiveerd onder:Art, Artists, Onderzoek/Research

David Lynch

een verzinsel ben je,
een figuur in de droom
van een demiurg: een schim
in zijn theater van schaduw
en illusie

Mulholland Drive: Droom en werkelijkheid

dinsdag 28 september 2010 om 10u17

David Lynch goochelt met verleiding, erotiek en illusies in angstwekkende droombeelden

Het onvoorspelbare verhaal van Mulholland Drive situeert zich in Hollywood. De film opent met een jonge, donkerharige vrouw die in een limousine een pistool op zich gericht krijgt, maar na een plotse aanrijding weet te ontsnappen. Versuft strompelt de vrouw door de verlaten straten van Hollywood Hills om zich daar in een onbekend huis te verbergen. Rita noemt ze zichzelf, al heet ze eigenlijk Camilla. Ze krijgt er het gezelschap van een andere, blonde jonge vrouw – Betty, of is het Diane? – die net op LAX is aangekomen.

Intussen vertelt een man over zijn nachtmerrie in een restaurant en wordt een regisseur gedwongen om een welbepaalde actrice te kiezen. Je moet zelf maar uitmaken waarover dit allemaal gaat. Heeft David Lynch het over de relatie tussen twee vrouwen? Over de malafide praktijken binnen de filmindustrie? Een tragische romance? Of over schuldgevoel, verloren ambities en de oppervlakkige schijn van het sterrendom? De maker van onder meer Eraserhead (1976), Blue Velvet (1986), Wild at Heart (1990), Lost Highway (1997) en Inland Empire (2006) is de laatste om zijn fantasmagorieën te verklaren.

De reclameslogan van Mulholland Drive luidt: ‘A love story in the city of dreams’. In de films van David Lynch draait liefde doorgaans echter niet om het sentiment dat de meeste filmproducties bezingen. De schijnwereld van de filmindustrie krijgt in Mulholland Drive de allures van een onheilspellende erotische thriller, waar niets is wat het lijkt en de wetten van de narratieve logica worden opgegeven.

Een film van David Lynch heeft veel weg van een labyrint. Buiten hun context geplaatste objecten, de versplintering van elk ruimte- en tijdsgevoel, gespleten persoonlijkheden en het verwisselen van identiteiten zetten de kijker op een dwaalspoor.

In Lost Highway bracht de verwisseling van identiteiten verwarring, in Mulholland Drive brengt de omkering ervan een (mogelijke) onthulling. Het sleutelmoment? Het openen van de ‘blauwe doos’. Zie het als volgt: de eerste 110 minuten van de film zijn droom, het laatste half uur is werkelijkheid.

Een week nadat de film in de VS uitkwam, gaf David Lynch tien tips om de betekenis van Mulholland Drive te achterhalen. Op het bonusmateriaal krijgen deze tips een illustratie, plus: de film wordt gedeconstrueerd en het mysterie onthuld. Je kunt je echter afvragen of Maar er voor Lynch’s bizarre nachtmerries wel een sluitende verklaring nodig is. In de uitgebreide extra interviews laten medewerkers van Lynch en enkele collega-regisseurs (onder wie Richard Kelly en Jaco Van Dormael) weten dat de multi-interpretabiliteit van Lynch’s films zijn oeuvre net zo boeiend houdt.

Laat u dus meeslepen door de extreem donkere fotografie van Peter Deming en de al even duistere soundscapes van Lynch’ vaste componist Angelo Badalamenti. De briljante geluidseffecten komen op de Blu-ray buitengewoon tot hun recht. Een tip: na het zien van

Blue Velvet

deed in de Verenigde Staten veel stof deed opwaaien toen deze daar in 1986 uitkwam. De film kan worden gezien als een cultfilm en verdeelt de kijkers vaak in twee kampen: voor velen was deze film een meesterwerk en een ultieme bevestiging van Lynch zijn buitengewoon talent, voor anderen was het een schandalig vertoon van masochisme en verkrachting. De film ontleent zijn naam aan een nummer van Bobby Vinton, dat in de film ook gezongen wordt.

Six Men Getting Sicshortmovie

Truth mirror
The angriest dog in the world.

A dog that is so angry
he cannot move. He
cannot eat. He
cannot sleep. He can barely growl/
Bound so tightly with
tension and anger
, he approaches
the state of
rigor mortis.















Gearchiveerd onder:Artists, Dreams, Onderzoek/Research

Eigen Werk

Heart of a girl who appears to be a graphic designer