Illusies van Nancy

Icoon

grafisch onderzoek over illusie en dromen

De muur moet weg, maar de muur is van mij.

Dit deel van mijn illusie gaat over mijn dorp waar ik 19 jaar gewoond heb.
Een typisch Vlaams dorpje, heel mooi, heel sympathiek.
Ik heb veel tijd doorgebracht op de boerderij die nu van mijn nonkel en tante is maar vroeger van mij grootouders was.
Maar zoals vaak bij die dingen broeit er vaak onderling veel meer dan er op de oppervlakte “schijnt” te gebeuren.
Dit is voor mij een enorme fascinatie, omdat ik er ook zelf ook in zit.

De illusie van bescherming en onschuld.
Ik wil benadrukken dat ik niet probeer weer te geven hoe negatief dat allemaal wel niet zou moeten zijn.
In tegendeel, het heeft iedereen gevormd, voor mij zelfs op een humoristische manier.
Ik ga hier door op mijn vorig departement van illusie: Illusies van de kindertijd.
Het is zo dubbel. Op bepaalde vlakken ben je de meest volwassen persoon, doordat je al vroeg moest
omgaan met normen en waarden (zoals het katholieke geloof dat toch stil heerst in mijn dorp dat voorschrijft).
Maar anderzijds ben je de meest bekrompen persoon. Wat kan lijden tot humoristische situaties. Maar natuurlijk
soms ook moeilijk is omdat je niet meer weet in wat je nu net gelooft. (religie of levenswijze)
Er zijn veel situaties waar anderen vrij kalm en normaal mee omgaan, waar ik dan anders op reageer.
Of omgekeerd, dat ik kalm ben en anderen in paniek.

Ik noem het “de muur” naar aanleiding van het album en de film van Pink Floyd: “The Wall”.
(Deze muziek hoorde ik jaren lang, dankzij mijn vader)

Uiteindelijk gaat het dus over de illusies die je tegenkomt en doorbreekt tijdens je kinderjaren.
Ik heb het verpersoonlijkt. En proberen weergeven waar mijn illusies zich afspeelden. (afspelen?)
Illusies doorbreken is positief en negatief. Je wint en je verliest.
Daarom dat ik alles wat ik maak geen negatieve indruk wil geven. Door middel van felle kleuren, lichte maar soms ook donkere kleuren
probeer ik monotone ruimtes te doorbreken. Net zoals mijn illusies op die plaats doorbroken werden.
In mijn fotoreeks is er constant een paraplu en knuffelbeer aanwezig.
Dit waren mijn spullen toen ik kind was.
De paraplu staat symbool voor bescherming en de knuffelbeer voor onschuld.

 

 

Een snapshot in het familiealbum.
Uiteindelijk was het maar een baksteen in de muur

 

Advertenties

Gearchiveerd onder:EIGEN WERK, Illusion

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: