Illusies van Nancy

Icoon

grafisch onderzoek over illusie en dromen

Einde van mijn grote verhalen.

Naar aanleiding van een artikel in de Humo, en een lezing van Paul Verhaeghe ben ik gaan nadenken over mijn principes. Over wat ik allemaal heb geloofd wat ik nu geloof, en wat ik tracht te geloven. Ik heb sinds kort het gevoel dat ik een enorme illusie kwijt ben. Ik ben daar niet noodzakelijk blij mee. Het is vreemd om niet meer te geloven in bepaalde dingen.

Homo mechanicus

Product van een overgeïndustrialiseere, geabstraheerde, bureaucratisch georganiseerde, volledig gecentraliseerde Westerse samenleving. Zijn leven mag dan wel comfortabel zijn, het is saai en nefast! Hij wil van het leven genieten, maar wat hij daaronder verstaat, heeft weinig te maken met de liefde voor het leven.

Om te beseffen dat je hoogst waarschijnlijk bij die Homo Mechanicus hoort is een schok. Je gaat bij alles wat je doet beseffen dat dat een resultaat is van de samenleving waar je in leeft. Dan ga je twijfelen over hoe je je voelt, hoe je reageert, maar vooral wat je wilt!

Hij klampt zich vast aan kleinburgerlijke normen en waarden en sluit zich af in zijn middenklasse huis met zwembad in de tuin, mooie auto op de oprit en met hagen en afschuttingen omringd zodat de buren hem vooral niet zouden kunnen “storen”. De necrofiele drijfveren krijgen de bovenhand. Orde en rust zijn voor hem afgoden. Al wat die rust bedreigd word aangevoeld als een satanische aanval op de hoogste waarden = de ander, vernieuwing,… . De Homo Mechanicus is in wezen gericht op het verleden en, en niet op de toekomst. De ver-rechtsing- van de wereld met een sterk pleidooi voor oude normen en waarden is hier een sterk voorbeeld van.

Hij houd van beheersen, maar door dat beheersen doodt hj het leven. Hij is doodsbang voor het leven om dat dit van nature onordelijk, chatisch en onvoorspelbaar is. Om greep te krijgen op het leven zou hij het leven moeten veranderen in de dood. De dood is immers de enige zekerheid die het leven kan bieden…

Vroeger werden mensen opgevoed met veel sterkere normen en waarden. Toen waren er ook nog instituten zoals de kerk, was er ideologie. Beide leren je leven met tekorten, met het feit dat alles nu eenmaal niet perfect is. Dat je het paradijs misschien wel kunt bereiken, ooit, maar niet nu. Ze zorgen ook voor een zekerheid, een geloof onder de mensen. De neo-liberale samenleving waar we nu in leven schept de illusie dat alles bereikbaar is en elk verlangen invulbaar. Je moet er niet eens je best voor doen, het is gewoon een kwestie van apkken of kopen. Dit is natuurlijk niet voor iedereen zo. Hierdoor ontstaat een hele groep mensen die op de dool zijn. Mede door de sociale druk en de “trend” dat alles tijdelijk is en dat je vooruit moet, in relaties, op professioneel vlak. Mensen zijn verbaasd als je na 3 jaar nog bij het zelfde bedrijf werkt of dat je na 6 maand nog altijd een relatie hebt. Vroeger waren die dingen vanzelfsprekender. Een huwelijk was voor het leven en had waarde,  en vele mensen bleven ook bij hun job.

Deze verandering in het leven en deze opjaag cultuur zorgt ervoor dat veel mensen op de dool zijn en naar de psychiater gaan op zoek naar houvast. In de hoop dat de psychiater voor hun de knopen gaat doorhakken.

Een belangerijk punt is ook dat de mensen tegenwoordig niet meer leren silstaan bij wat ze doen en altijd maar haasten en haasten. Vroeger namen de mensen meer de tijd om stil te staan bij hun leven en dan de volgende stap te zetten.

Op veel punten is de samenleving nu ongetwijfeld beter als vroeger, en niemand wil terug. Maar dat mag ons niet beletten ook die ziekmakende factoren te zien.

West Europa is één van de veiligste gebieden ter wereld, en toch is er nog nooit zoveel sociale angst geweest, dat wil zeggen: angst voor de ander. De reden ligt in de verbrokkeling van de sociale netwerken en daar heeft vooral de dictatuur ban de neoliberale samenleving voor gezorgd.

Er ontstaat een steeds groter wordende groep mensen die vaak van op heel jonge leeftijd al niet meer kunnen of durven meespelen. Ze beginne afstand te houden omdat ze bang zijn, raken in een hoekje terrecht en komen daar niet meer uit. De afgelopen jaren hebben we daardoor een verschuiving gezien van faalangst naar sociale angst, en naar een al te ruime invulling van het begrip autisme.

Mijn voornaamste vraagstelling is hoe ik ga omgaan met deze wetenschap. Want dat is niet zo evident.
Klik op de onderstaande link om het artikel van in de Humo te lezen.
Ook interessant om te bekijken is de tentoonstelling in het Dr Guislain “Te gek”. Waarin duidelijk is dat kinderen van vandaag leven in de illusie van hun ouders. En dat kinderen het slachtoffer zijn van deze snelle samenleving.
        
Advertenties

Gearchiveerd onder:EIGEN WERK, Illusion, Onderzoek/Research

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: